Laatst begeleidden we met Be Robin een leiderschapstraject voor een groep leidinggevenden. Aan het einde van de dag bleef één van hen nog even zitten.
De groep was al vertrokken. Hij keek me aan en zei:
"Weet je wat het lastigste is aan leidinggeven? Iedereen verwacht dat ik antwoorden heb. Maar ik twijfel ook regelmatig. Alleen... tegen wie kan ik dat eigenlijk zeggen?"
Want in mijn werk ontmoet ik veel directeuren, ondernemers en leidinggevenden. Mensen van wie dagelijks veel wordt verwacht. Zij moeten richting geven, besluiten nemen, problemen oplossen en beschikbaar zijn voor hun medewerkers.
En opvallend genoeg stellen we hen vaak dezelfde vragen.
"Hoe gaat het met je team?"
"Hoe lopen de resultaten?"
"Ligt de organisatie op koers?"
"Hoe gaat het eigenlijk met jou?"
Alsof leiders geen mens meer zijn zodra ze leiding gaan geven. Alsof zij altijd sterk moeten zijn. Alsof twijfelen niet meer mag.
Juist in de gesprekken ná een training, tijdens een wandeling of wanneer de groep al naar huis is, hoor ik de verhalen die bijna nooit in een MT-vergadering worden verteld.
Over de eenzaamheid van leidinggeven.
Over het gevoel altijd "aan" te moeten staan.
Over de verantwoordelijkheid die soms zwaar voelt.
Over de twijfel of je wel de juiste keuzes maakt.
Vrijwel iedere leider denkt dat hij of zij de enige is die deze gevoelens heeft.
Dat is misschien wel de grootste misvatting. Want achter iedere leider zit gewoon een mens.
Een mens die soms onzeker is.
Een mens die fouten maakt.
Een mens die niet altijd weet wat de juiste beslissing is.
Een mens die soms behoefte heeft aan iemand die niet oordeelt, maar gewoon luistert.
Misschien verklaart dat ook waarom ik coaching zo'n bijzonder vak vind. Mensen denken vaak dat coaching bedoeld is voor mensen die iets niet kunnen. Ik geloof precies het tegenovergestelde. Juist de beste leiders zoeken bewust iemand op die hen een spiegel voorhoudt.
Niet omdat ze zwak zijn. Maar omdat ze begrijpen dat leiderschap begint bij zelfinzicht.
Want hoe hoger je in een organisatie komt, hoe kleiner de kans wordt dat mensen je nog écht de waarheid vertellen.
Niet uit onwil. Maar omdat jouw positie invloed heeft op wat anderen tegen je durven zeggen.
Juist daarom heeft een leider mensen nodig die geen belang hebben bij zijn gelijk, maar bij zijn groei.
Iemand die vragen stelt.
Iemand die durft door te vragen.
Iemand die je helpt om niet alleen betere beslissingen te nemen, maar vooral een betere leider te worden.
En misschien is dat wel de mooiste paradox van leiderschap.
Mensen verwachten dat jij voor anderen zorgt. Maar goed leiderschap begint pas echt wanneer jij óók durft te zorgen voor jezelf. Niet omdat je dan minder sterk bent. Maar omdat je daardoor juist sterker wordt.
Misschien is dat een vraag die iedere leider zichzelf af en toe zou mogen stellen:
Wie zorgt er eigenlijk voor mij?
Want uiteindelijk kun je anderen maar zo ver brengen als je zelf bereid bent om te groeien. Misschien begint leiderschap pas echt op het moment dat je denkt dat je er bent.
In onze teamcoaching en leiderschapsprogramma’s staan we hier regelmatig bij stil.
Wil je hier eens samen naar kijken?
Neem contact met ons op en we kijken samen hoe we jullie hier in kunnen ondersteunen!