Wat me misschien nog wel het meest verraste tijdens mijn deelname aan het tv-programma Football Island, waren niet de spellen, de humor of het fanatisme. Hoewel dat er allemaal volop was. Het voelde soms alsof we weer even terug waren in de kleedkamer van vroeger. Dezelfde grappen, dezelfde onderlinge dynamiek, dezelfde gedragspatronen. Alsof de tijd had stilgestaan.
En ja… ook hetzelfde fanatisme. Soms heerlijk, soms nét over het randje. Ik geef direct toe: ik deed daar zelf vrolijk aan mee.
Maar de mooiste momenten ontstonden juist buiten beeld.
Wanneer de camera’s uitgingen.
’s Nachts, als iemand de slaap niet kon vatten.
In het water, waar de microfoons ons niet konden volgen.
Daar ontstonden de gesprekken die vroeger vaak uitbleven.
In de voetbalwereld leer je al jong om sterk te zijn. Om door te gaan. Om je groot te houden. In kleedkamers draait het vaak om humor, prestaties en status. Kwetsbaarheid krijgt daar niet altijd ruimte. Het masker van de ‘topsporter’ zit soms stevig vast.
Maar nu was dat anders.
Misschien omdat we ouder zijn geworden. Misschien omdat het leven ons allemaal gevormd heeft. Iedereen had inmiddels zijn eigen verhaal. Mooie hoogtepunten, maar ook teleurstellingen, verlies, twijfel en littekens. Niet zichtbaar aan de buitenkant, maar wel voelbaar in de gesprekken.
En juist daardoor ontstond er iets bijzonders: gelijkwaardigheid.
De één had gespeeld bij absolute topclubs. De ander had jarenlang gevochten tegen degradatie. Sommigen werden kampioen. Anderen hielden ooit de “cup met de grote oren” boven hun hoofd. Maar op die momenten maakte dat allemaal niets meer uit.
Want uiteindelijk bleven we gewoon mensen.
Mensen die twijfelen.
Mensen die zoeken.
Mensen die geluk willen voelen.
Mensen die nadenken over de toekomst.
Mensen die soms worstelen, ondanks alles wat ze bereikt hebben.
En misschien is dát wel de kern waar we in het dagelijks leven te vaak aan voorbijgaan.
We bewonderen elkaars successen, functies, prijzen en prestaties. Maar daar ontstaat geen echte verbinding. Echte verbinding ontstaat pas wanneer mensen stoppen met indruk maken en beginnen met zichzelf laten zien.
Pas dan ontmoet je niet de voetballer, de directeur, de winnaar of de leider.
Pas dan ontmoet je de mens.
En misschien zouden we onszelf allemaal wat vaker de vraag moeten stellen:
Wie ben ik… als de camera’s uitstaan?
In onze teamcoaching en leiderschapsprogramma’s staan we hier regelmatig bij stil.
Wil je hier eens samen naar kijken?
Neem contact met ons op en we kijken samen hoe we jullie hier in kunnen ondersteunen!