Als voetballer was ik ervan overtuigd:

IK werkte hard.
IK wilde winnen.
IK deed alles wat nodig was voor het team.

En mijn omgeving bevestigde dat beeld.
Supporters roemden mijn inzet.
De pers schreef over die ‘karakterspeler’.
Van medespelers hoorde ik geen wanklank.

Kortom: ideale teamspeler, toch?

Tot het moment dat mijn contract verlengd moest worden.
De ideale uitgangspositie. Dacht ik.

Vol vertrouwen ging ik de onderhandelingen in.
Maar toen gebeurde het ongelofelijke.
Ik kreeg vriendelijk het verzoek om te vertrekken.

Vertrekken? Ik? De ideale teamspeler?

Ik was woest. Twee dagen later ging ik verhaal halen bij de trainer.

“Jouw gedrag is onacceptabel, Jan.
Jij verwacht dat medespelers zich hetzelfde gedragen als jij.
Doen ze dat niet, dan breek je ze achteraf volledig af.
Jij bent de rotte appel in dit team.”

Mijn boosheid bleef.
Maar het zette me ook aan het denken.

Na enkele dagen kwam het inzicht.
De trainer had gelijk.

Ik was te veel in mezelf gaan geloven.
En door alle lof van supporters en pers werd dat alleen maar versterkt.
Medespelers durfden weinig te zeggen tegen die schreeuwer.

In die periode kwam ik in aanraking met het model van de ideale teamspeler, gebaseerd op drie kenmerken:

Bescheidenheid
Het team centraal zetten, niet jezelf.
En vooral: niet automatisch de credits opeisen bij succes.

Gedrevenheid
Verantwoordelijkheid nemen. Altijd willen bijdragen.

Slimheid
Sociale intelligentie. Aanvoelen wat een team nodig heeft.
Oog hebben voor je medespelers.

Ik was zonder twijfel gedreven.
Vaak zelfs té.

Maar bescheidenheid?
Ik wilde gezien worden.

En slimheid?
Ik was vooral bezig met mijn eigen gelijk,
niet met de dynamiek in het team.

Wat ik bedoelde als betrokkenheid,
werd door teamgenoten ervaren als dominant.
Wat ik zag als leiderschap,
voelde voor anderen als weinig ruimte.

In organisaties zie ik dit nu dagelijks terug bij leiders met de beste intenties.

De belangrijkste les?

Je bent geen teamspeler omdat jij dat vindt.
Je bént het pas als je omgeving het zo ervaart.

Sindsdien kijk ik anders naar teams, leiderschap en samenwerking.
Niet vanuit de vraag: hoe kan de IK excelleren?
Maar vanuit: wat heeft dit team nu nodig en wat is daarin ieders rol?

Bij Be Robin duiken we daarom altijd eerst de kleedkamer in.
Een veilige setting waarin eerlijk en oprecht gekeken wordt naar ieders rol in het team.
Met één belangrijk uitgangspunt:
iedereen wil, op zijn of haar manier, met de beste intenties bijdragen.

Misschien herken je dit.
Misschien denk jij ook: ik ben toch een goede teamspeler?

De echte vraag is:
wat zouden je teamgenoten zeggen?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Meer weten over onze begeleiding van teams en leiderschap ontwikkeling?

We komen graag met je in contact